Aanvankelijk waren Liz’ vrije dagen (waarin ze een vakantie had gepland) ingetrokken vanwege een kleine griepgolf. Die golf werd echter een epidemie, waardoor er zoveel mensen ziek waren dat fatsoenlijk werken niet mogelijk was en Liz tóch haar vrije dagen mocht opnemen. Haar vakantie kon dus weer doorgaan: “UR V8K8SH1 iz baqon”. Ofwel: “Your vacation is back on.”

Dat zo’n klein grapje mij nog zoveel plezier kan bezorgen. Erg knap.

Kleine terzijde: deze post was onbedoeld ook een test case voor de image upload functionaliteit van de nieuwe WordPress installatie, maar daar zal nog eens goed naar gekeken moeten worden, willen we daar hetzelfde gebruiksgemak aan geven als die van good old Pivot.

Om de analogie te verduidelijken: het kan zijn dat posts of comments na de verhuizing fouten, onvolkomenheden of zelfs hiaten bevatten. Wij gaan onze uiterste best doen om dit so snel mogelijk op te lossen, maar als jou nu al dingen zijn opgevallen die echt niet kunnen, dan zou je ons een enorm genoegen doen door hiervan melding te maken in de comments op dit bericht. Je hulp wordt nu al op prijs gesteld.

Het resultaat is een item van een klein kwartier dat stilistisch geen moment afwijkt van andere game-gerelateerde reportages uit de afgelopen tien jaar. Van Carmageddon tot Counterstrike en van San Andreas tot Spore, het is altijd hetzelfde liedje: Schokkerige, snelle beeldmontage, een constante wisseling van scherm naar speler en het geluid van snelle toetsaanslagen dat alomtegenwoordig is. De gefilmde omgeving is negen van de tien keer donker en de beelden van de games zijn gefilmd vanaf een computer- of televisiescherm. Het gevolg is een vervreemdend effect waarbij alle kleuren onecht, alle geluiden onwerkelijk, en alle mensen onnatuurlijk lijken.

Games en gamecultuur moeten in actualiteitenrubrieken kennelijk altijd vanuit een achterstandspositie benaderd worden. Alsof het spelen van computerspellen iets bizars is en iets ongezonds. Het meest frustrerend zijn daarbij nog de reportages die de indruk wekken dat beeld te doorbreken, maar dat vervolgens niet doen. Het item van EenVandaag past precies in die onproductieve traditie. Geldende (media)conventies worden aangestipt maar niet doorbroken, en hoewel er een soort vertedering moet klinken uit de woorden van de documentairemaker, blijkt dat ook hij gamen toch voornamelijk als curiosum ziet.

Dat blijkt onder meer uit zijn pogingen om het gamersbestaan relateerbaar te maken voor een breed publiek. Een korte registratie van het taalgebruik van de gamer, doorspekt met jargon in de vorm van de namen van gebouwen en eenheden uit WarCraft III, vergelijkt hij met ‘de prins die na een veldslag komt vertellen aan zijn jonkvrouw hoe de slag is verlopen’.

Schrijnend. Hoewel die daar specifiek op gericht lijkt te zijn, doet de vergelijking van De Putter weinig voor het verklaren of duidbaar maken van gamergesprekken. Met zo’n analogie wordt het gesprek vooral in het gebied van het wereldvreemde en het schattige gehouden; terloops wekken documentairemaker en verslaggever namelijk de suggestie dat de gamer veronderstelt zo’n situatie na te bootsen, en niets is natuurlijk minder waar.

We zouden verder komen door een parallel te trekken tussen gesprekken over het spelverloop na een potje WarCraft en de nabeschouwing bij het voetballen. Daar wordt immers het verloop van het spel geanalyseerd, en noemt men de spelvoorwerpen en -onderdelen bij de naam: precies wat er gebeurt bij de nabeschouwing van een potje WarCraft. De diepe inburgering van voetbalterminologie maakt haar weliswaar minder vreemd, maar niet minder specialistisch dan die van een game. Als we in dat licht nu eens frags zouden vergelijken met goals, of een toernooi met een campaign, waren we al een heel eind verder met het verduidelijken van wat gamers drijft.

Reportages en documentaires waarin de zogenaamd wereldvreemde aanhangers van het vermeende randfenomeen gamen worden geportretteerd, dragen voor mij enkel bij aan het sociale isolement van de verantwoordelijke reporters en documentairemakers. Die tonen niet alleen keer op keer aan hun onderwerp niet te begrijpen, maar leggen bovendien nauwelijks bereidheid aan de dag om daar verandering in te brengen. Ik ben benieuwd of Jos de Putter in zijn documentaire die gapende valkuilen heeft weten te vermijden waar de verslaggevers van EenVandaag op de automatische piloot zijn ingeduveld. Een journalist die zijn preconcepties over games en gamers aan een praktijktoets onderwerpt, zou voor de verandering eens welkom zijn.

Mijn mening over deze opvallende actie heb ik nog niet gevormd. Daarvoor zou ik graag de hulp van onze lezersschare inschakelen. Een aantal opties:

• Lekker bij de tijd, 3FM! Meer dan 3 maanden te laat!
• Beter laat dan nooit. Gefeliciteerd, Mr. A-Z!
• Jason’s concert in de HMH van 22 september aanstaande was vast nog lang niet uitverkocht en het zou de promotor “wel handig uitkomen” als Jason Mraz wat meer exposure kreeg. Wink-wink nudge-nudge.

Graag hoor ik in de reactiepanelen hoe jullie deze situatie beschouwen.

De Art Directors Club Nederland is zoiets als de Academy For Motion Picture Sciences, maar dan dus in Nederland, niet voor speelfilms maar voor reclame, en met een gescheiden vak- en ledenjury, waarmee de overeenkomsten al met al zo klein zijn dat de vergelijking niet meer zoveel zin heeft, maar ja, prestigieuze awards op een bepaald vakgebied worden nu eenmaal altijd ‘de Oscars van…’ genoemd, en in die zin gaat de vergelijking dan weer wel op, want dat zijn de ADCN-lampen dus wel degelijk, de Oscars van de Nederlandse reclame.

Laat deze lap tekst maar eens goed bezinken voor je op “Lees verder” klikt.

Na drie herlezingen van bovenstaande om de inhoud ervan (of beter: het gebrek daaraan) eindelijk te doorgronden, viel het me ineens op: het is één zin! Geen enkele punt behalve die op het eind. Mijn Nederlands lerares had er na de derde regel al een streep doorheen gezet; kan je nagaan wat ze bij 8 (!) had gedaan.

De onbekende schrijver vervolgt het artikel – in dezelfde tenenkrommende stijl als bovenstaande quote – met een omschrijving van de winnende reclamespots (en passant ten overvloede uitleggend dat “kilo” in SMS-taal nooit “kiklo” kan worden). Hierbij wordt tot drie keer toe uitgelegd dat de de Gouden Lamp een creativiteitsprijs is en geen effectiviteitsprijs.

Het doet mij mezelf afvragen: heeft De Pers 14-jarige schoolkrantredacteuren in dienst? Bespaart De Pers op de eindredactie? Gaat het echt zó slecht met het Nederlands onderwijs dezer dagen dat mensen hiermee weg kunnen komen? Hoe dan ook: voor een krant die zegt gratis, maar niet goedkoop te zijn slaat De Pers hier de plank behoorlijk mis.

Voorbeeld. Vorige week donderdag, bij het ‘lanceren’ van ‘de film’ van Wilders: Geert staat onder aan een trap en wordt prompt omringd door journalisten die hem microfoons onder de neus duwen (inclusief een ontwapenend ogende dame die net te laat aankwam en wier NOS-microfoon telkens weggeduwd wordt omdat die zichtbaar is). Dan beginnen de vragen. Of hij blij is dat de film klaar is. Of hij denkt dat de film misschien aanstootgevend is. Wat zijn bedoeling was met de beelden. Of de film tegen de islam is of tegen de Koran, en tenslotte, het klapstuk: Of hij ooit nog denkt zonder beveiliging over straat te kunnen na de release van zijn film. Het is bijna imponerend dat Wilders zijn gezicht vervolgens in de plooi weet te houden en doodserieus poneert “Dat weet ik niet. Ik hoop het. Ik hoop het van harte.”

Voor dit soort situaties moeten de journalisten toch zeker om hun oren krijgen? Wilders krijgt werkelijk alle ruimte om een beetje zwaarwichtig te doen, zelfs na het releasen van zijn filmpje, dat er eerlijk gezegd uitziet alsof iemand het met Windows Movie Maker in een half uurtje bij elkaar heeft geflikkerd, en dat nou niet bepaald overloopt van nieuwe informatie, stellige presentatie of originele standpunten. Waarom zegt niemand dat gewoon?

Francisco van Jole wees er afgelopen maart in zijn excellente column tijdens De Leugen Regeert al op dat de enige die tot nu toe bereid is geweest om Wilders zonder fluwelen handschoenen aan te pakken, presentator Stephen Sackur van HARDtalk is geweest. Van de BBC. Waarom wordt in Nederland de plank toch zo misgeslagen?

De enige Nederlanders die hun mond opentrekken tegen Wilders, zijn rappers die weinig mainstream bekendheid genieten. Eerst die knakker, Appa, die meteen zijn toevlucht zocht tot “het zou niet erg zijn als Wilders door zijn hoofd geschoten wordt”, vorige week Salah Edin (wiens foto door Wilders ten onrechte gebruikt werd in Fitna) en vandaag ene Mo$heb. In het nummer Wie Iz De Volgende geeft die aan dat het “bam bam” is als hij Geert tegenkomt. Als een prachtige sigaar uit eigen doos meldt NU.nl daarover “Volgens de rapper is dat geen bedreiging, maar vrijheid van meningsuiting.” Ha ha.

Suggereren dat je een politicus wel dood wilt zien, lijkt me bepaald geen oplossing, maar hem vrijwel onbeperkt air time geven zonder hem fatsoenlijke vragen te stellen, lijkt me ook niet de juiste weg (laat staan dat we een spoeddebat voor hem beleggen in de Tweede Kamer om vervolgens te gaan kissebissen over parafen).

Wellicht kunnen we Geert Wilders in het vervolg gewoon behandelen als de in de marge opererende hobbypoliticus-met-stokpaard die hij is? Journalisten? Moslims? Rappers? Kamerfracties?

Brekend nieuws (02-10-2007 15:21):
Nu ook audiosonisch bewijs!

Brekend nieuws (30-08-2007 13:21):
‘t is ‘m wel! Contact met reclamebureau UbachsWisbrun/JWT heeft uitgewezen dat de acteur daadwerkelijk Matijs Jansen is. Hulde aan al die hem wel hadden herkend!

Een heftige discussie is in mijn vriendenkring gaande. Pallets bier worden verwed, vriendschappen staan op springen en meubilair wordt vernield. En de oorzaak van dit meningsverschil, zult u zich afvragen? Dit ventje hiernaast. Kent u hem nog? Het is Rik Bol uit Oppassen!!! Ofwel Matijs Jansen van Wunderbaum.

De kwestie: is het Matijs Jansen die hockey babe Fatima Moreira de Melo schaapachtig vraagt “Dan bel je mij toch?” in de huidige (overigens te simpele) reclamecampagne voor Rabo Mobiel? Of is het een anonieme castingbureau pretty boy?

Tot op heden is de spot van de Rabobank nog niet op Ster.nl terug te vinden en is de Rabobank zelf ook niet erg toeschietelijk met de informatie. Daarom wend ik mij bij dezen tot u, trouwe Bronstige Mangoestiaan. Help mij in deze netelige kwestie met uw inzichten en connecties! Schijn uw licht op deze zaak: is ‘t ‘m of is ‘t ‘m niet?