Voor woon-werkverkeer pak je de trein. Maar als je bestemming geen treinstation heeft, moet je iets anders regelen, en dat andere iets is voor mij een klein studiootje in de buurt en een rode Renault Laguna RXT 2.0 voor de deur. De eerste helft wordt de komende week in gebruik genomen, de tweede helft is vandaag reeds ingewijd — en inmiddels klaar voor het Zeeuws-Vlaanderse forensen. Vroem!

Zojuist zag ik The Fountain, een film van Darren Aronofsky, dus de aanwezigheid van Mansell’s naam op de eindcredits had geen verrassing hoeven zijn. Mansell en Aronofsky werken immers regelmatig samen, wat eerder leidde tot (de stilistisch uiteenlopende) muziek voor de Aranofskyfilms Pi en Requiem for a Dream. De muziek vormde een integraal en zeer aanwezig onderdeel van The Fountain, dus terecht dat Mansell’s naam vrij vroeg tevoorschijn kwam bij de aftiteling. Samen met het Kronos Quartet heeft hij delicaat maar dreigend klinkende stukken gemaakt die het oor meetrekken met de wonderbaarlijke beelden van Aronofsky’s film, als een verraderlijke onderstroming die je een dodelijke zee in trekt.

Alsof de film nog niet imponerend, en mijn beschrijving nog niet bloemrijk genoeg was, blijkt potverdorie tot overmaat van schok dat Mansell koud een maand geleden een hele avond zijn filmmuziek heeft opgevoerd met het Solus Quartet voor publiek — IN GENT. Gent! Of all places. Zo dichtbij, en toch, zo Gelukkig was een genadevolle last.fm-gebruiker aanwezig om een kleine registratie te maken en die op YouTube te zetten:

Poeh. Daar valt weinig meer aan toe te voegen dan de aansporing om binnenkort Mickey Rourke te gaan aanschouwen in Aronofsky’s nieuweling, The Wrestler, die welhaast vanzelfsprekend ook door Mansell van audio-ondersteuning voorzien is.

En de Thomas van Zuijlen Clint Mansell Score Scorelijst (TM) natuurlijk:

Reeds gezien:

1. The Fountain (2006)
2. Smokin’ Aces (2006)
3. Man on Fire (2004) (from “Abandon”)
4. Doom (2005)
5. Sahara (2005)
6. 11:14 (2003)
7. Knockaround Guys (2001)
8. The Hole (2001)
9. Requiem for a Dream (2000)
10. Pi (1998)

Nog af te vinken:

1. Moon (2009) (post-production)
2. The Calling (2008/I) (post-production)
3. Dream from Leaving (2008)
4. The Wrestler (2008)
5. Definitely, Maybe (2008)
6. My Mother (2007)
7. The Healing Syndrome (2007)
8. Wind Chill (2007)
9. In the Wall (2007)
10. Trust the Man (2005)
11. Suspect Zero (2004)
12. “CSI: Miami” – MIA/NYC Nonstop (2004) TV Episode
13. “CSI: NY” – MIA/NYC – Nonstop (Pilot) (2004) TV Episode
14. “Sig det ikke til nogen…” (2004) TV Series
15. Ticker (2002) aka BMWFilms.com – The Hire: Ticker
16. Abandon (2002)
17. Sonny (2002)
18. Every Night the Same Thing (2002)
19. Murder by Numbers (2002)
20. Rain (2001/IV)
21. World Traveler (2001)

Het resultaat is een item van een klein kwartier dat stilistisch geen moment afwijkt van andere game-gerelateerde reportages uit de afgelopen tien jaar. Van Carmageddon tot Counterstrike en van San Andreas tot Spore, het is altijd hetzelfde liedje: Schokkerige, snelle beeldmontage, een constante wisseling van scherm naar speler en het geluid van snelle toetsaanslagen dat alomtegenwoordig is. De gefilmde omgeving is negen van de tien keer donker en de beelden van de games zijn gefilmd vanaf een computer- of televisiescherm. Het gevolg is een vervreemdend effect waarbij alle kleuren onecht, alle geluiden onwerkelijk, en alle mensen onnatuurlijk lijken.

Games en gamecultuur moeten in actualiteitenrubrieken kennelijk altijd vanuit een achterstandspositie benaderd worden. Alsof het spelen van computerspellen iets bizars is en iets ongezonds. Het meest frustrerend zijn daarbij nog de reportages die de indruk wekken dat beeld te doorbreken, maar dat vervolgens niet doen. Het item van EenVandaag past precies in die onproductieve traditie. Geldende (media)conventies worden aangestipt maar niet doorbroken, en hoewel er een soort vertedering moet klinken uit de woorden van de documentairemaker, blijkt dat ook hij gamen toch voornamelijk als curiosum ziet.

Dat blijkt onder meer uit zijn pogingen om het gamersbestaan relateerbaar te maken voor een breed publiek. Een korte registratie van het taalgebruik van de gamer, doorspekt met jargon in de vorm van de namen van gebouwen en eenheden uit WarCraft III, vergelijkt hij met ‘de prins die na een veldslag komt vertellen aan zijn jonkvrouw hoe de slag is verlopen’.

Schrijnend. Hoewel die daar specifiek op gericht lijkt te zijn, doet de vergelijking van De Putter weinig voor het verklaren of duidbaar maken van gamergesprekken. Met zo’n analogie wordt het gesprek vooral in het gebied van het wereldvreemde en het schattige gehouden; terloops wekken documentairemaker en verslaggever namelijk de suggestie dat de gamer veronderstelt zo’n situatie na te bootsen, en niets is natuurlijk minder waar.

We zouden verder komen door een parallel te trekken tussen gesprekken over het spelverloop na een potje WarCraft en de nabeschouwing bij het voetballen. Daar wordt immers het verloop van het spel geanalyseerd, en noemt men de spelvoorwerpen en -onderdelen bij de naam: precies wat er gebeurt bij de nabeschouwing van een potje WarCraft. De diepe inburgering van voetbalterminologie maakt haar weliswaar minder vreemd, maar niet minder specialistisch dan die van een game. Als we in dat licht nu eens frags zouden vergelijken met goals, of een toernooi met een campaign, waren we al een heel eind verder met het verduidelijken van wat gamers drijft.

Reportages en documentaires waarin de zogenaamd wereldvreemde aanhangers van het vermeende randfenomeen gamen worden geportretteerd, dragen voor mij enkel bij aan het sociale isolement van de verantwoordelijke reporters en documentairemakers. Die tonen niet alleen keer op keer aan hun onderwerp niet te begrijpen, maar leggen bovendien nauwelijks bereidheid aan de dag om daar verandering in te brengen. Ik ben benieuwd of Jos de Putter in zijn documentaire die gapende valkuilen heeft weten te vermijden waar de verslaggevers van EenVandaag op de automatische piloot zijn ingeduveld. Een journalist die zijn preconcepties over games en gamers aan een praktijktoets onderwerpt, zou voor de verandering eens welkom zijn.

Goede tip van Ricardo: Zaterdag 1 november naar de Heineken Music Hall gaan voor Rock the Bells: Kijken naar Nas, De La freakin’ Soul, Mos Def, en, mijn god, The Pharcyde. Hoe het allemaal in een avond past, valt nog te bezien, maar al die notoir goede hip hoppers bij elkaar, dat is natuurlijk een buitenkans van epische proporties. In huize Van Zuijlen is het kaartje al binnen!

Instant update: Na de welbekende opstartproblemen doen alle scriptjes het nu naar behoren en worden alle aparte feeds van Thomas, Maarten en Charlotte nu netjes op een pagina weergegeven. Weliswaar zonder hash tags, maar dat is dan een mooi actiepuntje voor verdere ontwikkeling.

Minder instant update: Als bovengenoemde link het toch niet naar behoren doet, dan zijn hier nog de links naar de individuele feeds van Thomas, Maarten en Charlotte.

Mosterd-na-maaltijd update: Drie dagen na afloop van Sziget is het alsnog gelukt om de microblogsubsite-toestand werkend te krijgen. Nagenieten geblazen dus!