Presidents Of The USA in de Effenaar
Alle zakjes wiet op de vloer waren opgeraapt. De rook die Method Man en Redman hadden achtergelaten was opgetrokken. Donderdagavond was het de beurt aan The Presidents Of The United States Of America om te proberen het Eindhovense publiek los te doen gaan. Waar de New Yorkse hip-hoppers de dag ervoor steeds stoneder raakten naarmate de avond vorderde (en de show dientengevolge rechtevenredig inkakte), leken de Presidents aan het einde juist frisser en scherper dan toen ze begonnen. Met dat los gaan zat het dus wel goed op donderdag; crowdsurfen en stagediven was zelden zo populair in de Effenaar.
Niet onbelangrijk in deze prestatie was het dubbele (!) voorprogramma. De Brit Kid Carpet deed de weird-o-meter voor de avond aardig uitslaan, was vermakelijk, maar kon niet echt overtuigen. Het Japanse Electric Eel Shock daarentegen wist de zaal goed op te warmen met ruige metal, aanstekelijk enthousiasme en hun gitaren in de mond. En toen moesten de Presidents nog ten tonele verschijnen.
Rare jongens, die Japanners
Bij binnenkomst was Kid Carpet (anagram en pseudoniem van Ed Patrick) zojuist klaar met het eerste deel van zijn set. Zonder een fatsoenlijk nummer uit zijn oeuvre te hebben gehoord, maakte zijn mengpaneel-op-klaptafeltje al vlug plaats voor het drumstel en de pedalen van de Japanners van Electric Eel Shock. Binnen geen tijd was het duidelijk dat deze jongens niet waren gekomen om gevoelige ballads ten gehore te brengen, maar waren betaald om het publiek op te warmen. Druk gebarend noemde de zanger ons allen bastards, smeekte hij ons hun T-shirts te kopen (zodat zij hun terugticket konden kopen) en proostte hij in opvallend goed Nederlands op onze gezondheid. Muzikaal gezien was het alles niet heel hoogstaand wat EES op de planken bracht; stevige metal zonder al te gecompliceerde (maar daardoor niet beter verstaanbare) teksten. Het niet aflatende enthousiasme waarmee zowel zanger/gitarist als bassist hun werk echter de zaal in slingerden, maakte dat ze aardig in hun opzet waren geslaagd: de sfeer zat er goed in en er konden zelfs springende mensen in de menigte worden ontwaard.
Fisher Price karaoke-set
Terwijl op de achtergrond alvast de instrumenten van de Presidents werden klaargezet mocht Kid Carpet de buhne nogmaals betreden voor een tweede set. Nu mocht een groter publiek zijn kunsten aanhoren. Helaas voor zowel de zaal als de Kid wilde zijn show nooit echt van de grond komen. De quirky apparaten waarmee dhr. Patrick zijn muziek maakte, waaronder een Fisher Price karaoke-set en een Casio kinderkeyboard, waren leuke vondsten, maar toegevoegde waarde hadden ze nauwelijks. Bovendien was de Kid er zelf aanhoudelijk vervelend overheen aan het praten of zingen, waardoor zijn optreden zich het beste leende voor het halen van nieuwe drankjes.
“It’s time to kick out the jams.”
En toen was het tijd voor de hoofdact van de avond: The Presidents Of The United States Of America. De heren uit Seattle hadden Eindhoven uitverkoren als eerste show van de Europese tour ter promotie van hun nieuwste album These Are The Good Times People. Het plan van aanpak voor de avond werd door leadzanger Chris Ballew na het eerste nummer geschetst: van oud naar nieuw en weer terug naar oud om zo alle uithoeken van het oeuvre van de Presidents te coveren.
Niets dan lof voor deze opzet, want op deze manier werden een aantal heerlijke krenten uit de Presidents-pap gelicht. Tussen de leuke nieuwe nummers door, zoals Mixed Up S.O.B. en Deleter was er tijd genoeg om klassiekers als Dune Buggy en natuurlijk Peaches op te voeren. Alle nummers werden heerlijk strak ten gehore gebracht, maar tussen de nummers werd er ruimschoots de gelegenheid genomen om een voorzichtige band met het publiek op te bouwen. Dit alles ging er bij het publiek in als zoete koek: zelden is er zoveel aan stagediving en crowdsurfing gedaan in de Effenaar.
Halverwege het optreden heb ik dan ook maar mijn camera en mijn voorzichtigheid bij de garderobe achtergelaten om mij ook in het geweld van de respectabele pit te mengen en een piece of the action mee te krijgen. Dat de rest van de avond bestond uit het opvangen van klappen, het ontvangen van duwen en het opvangen van stagedivers viel in het niet bij de lol die de Presidents de zaal in slingerden. Zelfs met elke 10 seconden een nieuwe gek die zich op de handen van het publiek stortte, raakten ze niet van de wijs en bleven hun grappige nummers maar komen.
Daarom kan geconcludeerd worden: een rare, maar uiterst vermakelijke avond met een flinke kick in the rear.
Meer foto’s zijn te vinden op Flickr.
