In den Bronstighen Mangoest. Harde mangoest actie sedert 2005.

Die Geert Wilders toch. Volgens mij wordt hij door journalisten behandeld alsof hij een buitenlandcorrespondent is voor het NOS-Journaal. Die krijgen van de presentator altijd vragen in de trant van “Vindt Mugabe het dan niet vervelend om vervangen te worden?” waarop maar een antwoord mogelijk is, dat dan gepaard gaat met een berg expositie. Bij het Journaal is dat prima, want de presentator en de correspondent staan aan dezelfde kant. Maar waarom journalisten zulke slappe, dommige voorzetjes aan Wilders geven, is mij echt een raadsel. Dat moet anders.

Voorbeeld. Vorige week donderdag, bij het ‘lanceren’ van ‘de film’ van Wilders: Geert staat onder aan een trap en wordt prompt omringd door journalisten die hem microfoons onder de neus duwen (inclusief een ontwapenend ogende dame die net te laat aankwam en wier NOS-microfoon telkens weggeduwd wordt omdat die zichtbaar is). Dan beginnen de vragen. Of hij blij is dat de film klaar is. Of hij denkt dat de film misschien aanstootgevend is. Wat zijn bedoeling was met de beelden. Of de film tegen de islam is of tegen de Koran, en tenslotte, het klapstuk: Of hij ooit nog denkt zonder beveiliging over straat te kunnen na de release van zijn film. Het is bijna imponerend dat Wilders zijn gezicht vervolgens in de plooi weet te houden en doodserieus poneert “Dat weet ik niet. Ik hoop het. Ik hoop het van harte.”

Voor dit soort situaties moeten de journalisten toch zeker om hun oren krijgen? Wilders krijgt werkelijk alle ruimte om een beetje zwaarwichtig te doen, zelfs na het releasen van zijn filmpje, dat er eerlijk gezegd uitziet alsof iemand het met Windows Movie Maker in een half uurtje bij elkaar heeft geflikkerd, en dat nou niet bepaald overloopt van nieuwe informatie, stellige presentatie of originele standpunten. Waarom zegt niemand dat gewoon?

Francisco van Jole wees er afgelopen maart in zijn excellente column tijdens De Leugen Regeert al op dat de enige die tot nu toe bereid is geweest om Wilders zonder fluwelen handschoenen aan te pakken, presentator Stephen Sackur van HARDtalk is geweest. Van de BBC. Waarom wordt in Nederland de plank toch zo misgeslagen?

De enige Nederlanders die hun mond opentrekken tegen Wilders, zijn rappers die weinig mainstream bekendheid genieten. Eerst die knakker, Appa, die meteen zijn toevlucht zocht tot “het zou niet erg zijn als Wilders door zijn hoofd geschoten wordt”, vorige week Salah Edin (wiens foto door Wilders ten onrechte gebruikt werd in Fitna) en vandaag ene Mo$heb. In het nummer Wie Iz De Volgende geeft die aan dat het “bam bam” is als hij Geert tegenkomt. Als een prachtige sigaar uit eigen doos meldt NU.nl daarover “Volgens de rapper is dat geen bedreiging, maar vrijheid van meningsuiting.” Ha ha.

Suggereren dat je een politicus wel dood wilt zien, lijkt me bepaald geen oplossing, maar hem vrijwel onbeperkt air time geven zonder hem fatsoenlijke vragen te stellen, lijkt me ook niet de juiste weg (laat staan dat we een spoeddebat voor hem beleggen in de Tweede Kamer om vervolgens te gaan kissebissen over parafen).

Wellicht kunnen we Geert Wilders in het vervolg gewoon behandelen als de in de marge opererende hobbypoliticus-met-stokpaard die hij is? Journalisten? Moslims? Rappers? Kamerfracties?

Dit bericht is geplaatst op 2 april 2008 om 19:52 door thomas en is gearchiveerd onder tankdenk. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.