Japans restaurant
Gisteravond ben ik met de familie uit eten geweest in een Japans restaurant dat de moeite van het vermelden waard is. De Japanse volksaard kenmerkt zich door gekte, dat is een bekend gegeven. Dit uit zich onder meer in een perfectionistische, ultra gestileerde aanpak van alledaagse zaken. Iedereen kent de Theeceremonie, Origami en de Samoerai. De westerse tegenhangers van respectievelijk: een lekker bakkie leut, fröbelen met papier en een 12-gauge pumpaction. Ook op het gebied van voedsel weten ze de freak-grens ruimschoots te overschrijden in het land van de rijzende zon. Dit heb ik gisteravond mogen ervaren in het Yamazato restaurant van het Hotel Okura Amsterdam.Ik at amuses, soep, sushi-achtige…euh… dingetjes, tempura…euh…dingetjes en rundvlees dat zo mals was dat men er makkelijk een religie omheen zou kunnen bouwen. Waarbij ik ook het vanille-ijs wil noemen. Het verschil tussen ijs met vanille-smaak en vanille-ijs is denk ik goed te vergelijken met het uiterlijke verschil tussen een Pc en een Mac: schier oneindig. Zowel het ijs als alle andere gerechten blonken uit in subtiliteit en diepte. Werkelijke smaaksensaties! Naast de gastronomische uitspattingen was ik ook danig onder de indruk van de omgeving. Portiers in uniform associeer ik doorgaans met het Waldorf en de lobby zou een goede locatie zijn voor de volgende James Bond film. Zelfs de 911 van een arriverende gast stak een beetje schraal af tegen de taxishuttles van het hotel: XJR's. Ik voel me sowieso vaak een kind in de volwassen wereld, nu echter meer een peuter. Ik zuig deze waanzin in mij op en maak vanavond weer een lekker bordje pasta met rode saus.
om 9:57
Zozo, da’s niet niks! Het restaurant van het Okura heeft toch ook een Michelin-ster, is het niet? Wat was de gelegenheid, als ik vragen mag? Of is dit voor de familie Hengeveld zo gewoon als een broodje doner op de hoek?
om 16:00
De familie Hengeveld doet dat zo af en toe. Voor de gelegenheid wordt er dan een gelegenheid verzonnen.