In den Bronstighen Mangoest. Harde mangoest actie sedert 2005.

Marvel Comics publiceert sinds afgelopen december een miniserie over Spider-Man van tekenaar en schrijver Kaare Andrews met de naam Spider-Man: Reign. Het vierdelige verhaal behandelt een mogelijke toekomst voor het goedverkopende titelpersonage, en dat is niet de meest rooskleurig denkbare toekomst. Spider-Man, het heldhaftige alter ego van de onzekere fotograaf Peter Parker, is in Reign zelfs al jaren niet meer verschenen in zijn woonplaats New York. Slechte tijden zijn intussen aangebroken, en de beelden die we te zien krijgen van zowel de stad als de inmiddels bejaarde Parker liegen er niet om: onze held is impotent, de maatschappij is verdorven, de politie meedogenloos sadistisch en de overheid corrupt. Geen onvruchtbare bodem voor een verhaal over een held die in zijn nadagen nog eenmaal in actie moet komen. Echter, sinds Frank Miller in 1986 op de proppen kwam met het fenomenaal succesvolle The Dark Knight Returns, een volwassen, donkere toekomstvisie op het personage Batman, heeft vrijwel iedere superheld zijn of haar eigen grimmige-en-volwassen-toekomstversie aangemeten gekregen in de hoop te stuiten op vergelijkbaar grote gouden bergen. Dat dat met wisselend succes gebeurt, wordt ook in Spider-Man: Reign pijnlijk duidelijk. Sterker nog: De poging die in Reign ondernomen wordt, kan alleen maar bestempeld worden als ontieglijk slecht.

Redelijk begin
Aanvankelijk zag het er nog niet eens zo waardeloos uit; het eerste deel van het verhaal schetste de abominabele situatie waarin New York over dertig jaar verkeert; onderdrukking, corruptie, wanhoop, geen respect voor ouderen. Niet de meest originele setting, maar de auteur krijgt nog het voordeel van de twijfel. Peter Parker is een schim van zijn vroegere zelf, maar na een uitermate verontrustend toekomstbeeld, verschijnt aan het eind van het eerste deel Spider-Man weer voor het eerst. Een krachtig beeld, en dat de vertelstructuur duidelijk verwijst naar the Dark Knight, neem je dan nog op de koop toe. Zelfs wanneer de televisiepersoonlijkheden die (net als in het verhaal van Miller) dienst doen als omlijning met zijn tweeen de drie namen dragen van de makers van die miniserie.

Lijken en raketwerpers
In de tweede akte begint het verhaal echter een beetje af te glijden; Spider-Man’s woonadres wordt bekend gemaakt, en terwijl buiten mensen en politie zich verzamelen (met een raketwerper), zien we hoe de door schuldgevoelens verteerde Parker praat tegen een schim van zijn overleden vrouw Mary-Jane. Het loopt uit op een explosie en een knokpartij; de geriatrische held weet zich nog aardig te redden als hij zijn oude pak aan heeft. Hij leeft op, motiveert de menigte en knokt zich een weg door de sadistische agenten, maar het gaat fout als hij een groepje van zijn oude tegenstanders tegenkomt. Spider-Man wordt bijna doodgeslagen, maar wordt op het nippertje gered van de ondergang door… het wandelende lijk van zijn oude vijand, Doctor Octopus. Oei. Tegen die tijd merk je dat het helemaal de verkeerde kant uitgaat. Het tweede deel is dan afgelopen, maar Reign giert dan nog niet hard genoeg af op de betonnen muur van totale suck-heid – nee, dat komt pas in deel drie.

Dit zag niemand aankomen
In deel drie wordt Spider-Man wakker op een kerkhof. Het lijk van Doc Ock heeft hem daar naartoe gesleept; Parker’s oom, tante, vrouw en heldenkostuum liggen er begraven en dit laat hem niet onberoerd. In een stuitend weerzinwekkende scene wordt vervolgens duidelijk waarom Spider-Man zich zo schuldig voelt over de dood van zijn vrouw. Schuldgevoelens zijn Peter Parker op zich niet vreemd; ze vormen zelfs de kern van zijn motivatie als karakter. Nadat Peter Parker als jonge wees door een radioactieve spin gebeten is, krijgt hij de evenredige krachten van een spin. Alvorens hij die voor goede doelen inzet, probeert hij er een slaatje uit te slaan, waarbij hij een dief laat lopen. Terwijl Parker zijn geld staat te tellen, vermoordt de dief later op de avond Peter zijn oom. Geen lichte kost voor de jonge Parker, die zich direct verantwoordelijk voelt. Door de jaren heen hebben verschillende schrijvers bij Marvel steeds schepjes bovenop die schuldgevoelens gedaan, maar het idee waarmee Andrews aan komt jakkeren, is zo ongelooflijk afstotelijk dat het geen wonder is dat niemand er eerder mee is aan komen zetten. Wat is het geval? Terwijl Spider-Man met het lijk van zijn vrouw aan het leuren is, onthult hij dat zijn zaad radioactief was geworden en hij met zijn sperma zijn vrouw kanker gegeven heeft. Jawel. Als lezer kijk je dan even twee keer om te zien of je niet klatergek bent geworden in de afgelopen vijf minuten; je bereikt geen uitsluitsel, dus je leest verder, maar de situatie wordt er niet beter op: met een soort monsterlijke tong probeert het lijk van mevrouw Spider-Man haar weduwnaar te zoenen, maar dat lukt niet en de scene eindigt in twee bloederige kinnen. Terwijl je grijpt naar het dichtstbijzijnde teiltje om afscheid te nemen van je vlug omhoog komende avondeten, bezorgt Andrews echter nog even de coup de grace door het boek af te sluiten met het beeld van Spider-Man die vrolijk zijn tekenfilmjingle uit de jaren zestig zingend, het kerkhof verlaat.

WTF, Marvel?!
Spider-Man: Reign. Het begon redelijk, nam toen een duik suck-waarts en suist inmiddels met een duizelingwekkende vaart af op een totale implosie in ongeevenaarde slechtheid. Deel vier van het verhaal wordt aan de Gerard Noodtstraat niet angstvallig afgewacht. In plaats daarvan rijst de vraag wie het bij Marvel in godsnaam een goed idee heeft gedacht te mogen vinden om Spider-Man te voorzien van radioactief zaad en hem een monoloog aan te doen die eindigt in “Like a spider, crawling up inside your body and laying a thousand eggs of cancer… I killed you.” Adembenemend slecht. Als dit het enige is dat Marvel nog kon vinden om een nieuw verhaal over hun icoon uit te brengen, wordt het misschien tijd om de hele boel maar op te doeken. Ik sluit mij in ongeloof aan bij comicblogger Graeme McMillan en schreeuw het uit: WHAT THE FUCK, Marvel?

Gedeelde smart: De gewraakte scene in Lightbox

Dit bericht is geplaatst op 14 februari 2007 om 11:22 door thomas en is gearchiveerd onder aanbevolen-afgeraden. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.