In den Bronstighen Mangoest. Harde mangoest actie sedert 2005.

In ieder geval de helft van de redactie van de Bronstige Mangoest (de andere zijnde Laurens) heeft zich de afgelopen avond prima vermaakt met de avondprogrammering van de BBC. Niks geen Dalziel & Pascoe, Bargain Hunt of Coupling; vanavond was het tijd voor een goede pot snooker!
In de finale van de Masters zette Ronnie The Rocket O’Sullivan (afgebeeld) de Chinees Ding Junhui met 10-3 opzij, maar deze score verhult het drama dat met het bereiken ervan gepaard ging. Op een avond waarop de herinnering aan de afgelopen jaar veel te vroeg overleden drievoudig Master Paul Hunter de sfeer in de zaal al bijzonder gespannen maakte, zorgden de beide spelers ervoor dat deze finale ook door het televisiepubliek niet licht vergeten zal worden.

Het Chinese supertalent Ding (pas 19 jaar) opende sterk: in geen tijd had hij de eerste twee frames in de pocket (hehe). Dat kwam goed uit, want daarmee verstomde hij meteen het publiek in de Wembley Arena, dat van meet af aan met slecht getimede en vervelende opmerkingen duidelijk liet blijken op de hand te zijn van O’Sullivan. The Rocket herpakte zich echter snel en zorgde met onder meer drie centuries (breaks van meer dan 100 punten) ervoor dat hij na de eerste sessie een voorsprong van 5-3 had. Dat (door de Britten zo geliefde) momentum liet O’Sullivan niet meer los en deed hem vervolgens na de pauze snel verder uitlopen naar 8-3.

Gefrustreerd door het dominante spel van O’Sullivan (Ding kwam nauwelijks meer aan de tafel) en getreiterd door een deel van het publiek, brak de mentale weerbaarheid van de Chinees. In het twaalfde frame kreeg Ding enkele kansen om terug te komen, maar hij ging er uiterst nonchalant mee om; Ding stond op uit zijn stoel, legde kort aan, negeerde de safety, stootte lomp in op een pack roden (ze daarmee uiteen spelend) en beende weer terug naar zijn stoel. Deze buitenkans liet O’Sullivan niet liggen en pakte daarmee een 9-3 voorsprong.

Teleurgesteld liep Ding met uitgestoken hand hierop naar O’Sullivan toe. Flashbacks naar O’Sullivan’s eigen walk-out van nog geen twee maanden geleden doemden op, maar Ronnie weigerde de hand. In plaats daarvan sloeg hij zijn arm om de schouder van de aangeslagen Chinees om vervolgens samen de catacomben in te lopen voor de mid-sessie intermissie. Daar bleek dat Ding zo van de kaart was, dat hij al meende de wedstrijd te hebben verloren; hij was vergeten dat de wedstrijd niet om 9, maar om 10 gewonnen frames ging.

De pauze van twintig minuten kon echter niet verhelpen dat Ding compleet uit de wedstrijd was geraakt en dat O’Sullivan ‘on a roll’ was. Het laatste frame was dan ook een formaliteit. Gelukkig waren toen de camera’s van de BBC allang niet meer geconcentreerd op het groene laken, maar op de hoek van Ding Junhui; met rood doorlopen ogen, die af en toe moedeloos verdwenen in een witte zakdoek, keek hij toe hoe de Brit met een break van 74 een einde maakte aan zijn lijdensweg.

Als een peetvader ontfermde O’Sullivan zich vervolgens over Ding; een bemoedigend tikje, een troostende arm en lovende woorden van O’Sullivan bij de prijsuitreiking waren Ding’s deel. Na zo’n vertoning van klasseverschil was de Brit natuurlijk ook overgekomen als een harteloze egoist als hij dat niet had gedaan, maar toch; het sierde hem. Het maakte de tevredenheid over de overwinning bij ‘The Rocket’ er echter niet minder om; met een glimlach en een knipoog nam Ronnie O’Sullivan de glazen trofee in ontvangst om zo onder andere Paul Hunter te vergezellen in het rijtje van drievoudig Master winnaars.

Dit bericht is geplaatst op 22 januari 2007 om 5:17 door maarten en is gearchiveerd onder aanbevolen-afgeraden. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.