Een boek uit Finland
Als je nog eens om een roman verlegen zit, ga eens bij Thomas langs! Vorige week leende hij mij De Huilende Molenaar van Arto Paasilinna. Ik ben er vanmiddag in begonnen en heb het niet meer weg kunnen leggen tot het uit was. Werkelijk een fantastisch boek.De stijl schittert in heldere eenvoud; Paasilinna gebruikt geen woord teveel. Zijn stijl is volkomen transparant; je hoeft geen seconde na te denken over betekenis en het doel van zijn woorden. Dit betekent niet dat het verhaal saai of voorspelbaar is; juist de soberheid zorgt ervoor dat de inhoud des te harder doordringt: je kunt er niet omheen. De snelheid waarmee dit verhaal op gang komt zie je maar zelden in een roman; elke zin is raak en drijft je verder naar de volgende. Daarbovenop is het verhaal ook weer op tijd afgelopen. Dit boek is een van de weinige uitzonderingen op Lau’s tweede boekenwet:
alle romans zouden beter zijn als ze dunner waren.
Het is derhalve slechts 213 pagina’s dik, waarmee het prima voldoet aan Lau’s eerste boekenwet:
Het ideaal aantal pagina’s ligt voor een roman tussen de 190 en 240.
Ter vergelijking doet dit boek me wel wat denken aan Life and Times of Michael K. van J. M. Coetzee en ook aan Naief Super van Erlend Loe.
