In den Bronstighen Mangoest. Harde mangoest actie sedert 2005.

home uit het leven aanbevolen tankdenk curiositeiten onder de knop momentopname

Getal en existentie

Een 3 km hoge stapel cd-roms heeft mij geconfronteerd met het naakte bestaan. Lees erover of vraag je af hoeveel energie gelijk staat aan deze eenheid.Soms hoor je experts, met name technici en betawetenschappers, schermen met enorme getallen die moeten illustreren dat hun onderzoek moeilijk, belangrijk en in ieder geval groots is. In de hoop het volk te enthousiasmeren voor hun werk zetten ze deze getallen graag om in een alledaagse, makkelijk te visualiserende, eenheid. Zo melde de directeur van de deeltjesversneller CERN in Geneve afgelopen week dat de hoeveelheid data die zijn instituut moest analyseren na een frontale botsing tussen twee deeltjes, opgeslagen op cd-roms een toren zou vormen van 3 km hoog. Dat klinkt natuurlijk indrukwekkend. Echter, had hij gezegd dat de betreffende toren 10 keer naar de maan en terug zou gaan, dan had ik het ook geloofd en belangrijker, ongeveer even indrukwekkend gevonden. Evenzo was ik ook onder de indruk geweest van een cd-rom toren die even hoog was als de dom van Keulen. Met andere woorden het voorbeeld zegt mij helemaal niets. Dit besef schokte mij omdat ik niet kan uitsluiten dat nietszeggende getallen ook van invloed zijn op mijn alledaagse, of misschien wel fundamentele, keuzes en handelen. Ik werd mij met andere woorden plotseling ernstig bewust van mijn gebrek aan alomvattende kennis en inzicht. Ik ervoer de kaalheid van het naakte bestaan, mijn nietige plaats in het grote geheel. In het aangezicht van een 3 km hoge toren van cd-roms besefte ik dat mijn existentie wordt gekenmerkt door een need to know basis.

Eén reactie op “Getal en existentie”

  1. Thomas zegt:

    Mijn god! Wat een toeval! Zojuist stond ik mij af te drogen in de kleedkamer van het sportcentrum, toen er een kerel binnenkwam die aan alle aanwezigen vroeg _of [wij] iets wisten van rechten_. Dat bleek niet het geval. Iedereen voelde zich duidelijk al ongemakkelijk met die vraag en het antwoord, maar het werd nog erger. Wij knikten namelijk vervolgens braaf ‘ja’ toen die knakker vroeg of we dan wisten wat een rechter was. Dat trok hij dan ook in twijfel, wat leidde tot een redevoering over de stand van het rechtssysteem, de trage vooruitgang daarvan, de geringe legitimiteit van een systeem waarvan mensen amper weten hoe het werkt, et cetera et cetera. Hij had het zelf duidelijk wel door, was hij niet te beroerd om te verklaren, en het werd al rap duidelijk dat hij over de nodige JiggaWiggaWatts aan kennis beschikte. Kortom, je bent niet de enige die op een _need to know basis_ opereert. Quo vademus?

Laat een reactie achter