In den Bronstighen Mangoest. Harde mangoest actie sedert 2005.

Ik liep afgelopen zondag een 1/2 marathon, het was een lijdensweg! Het was erg warm en de dijken van het land van maas en waal lagen open en bloot in de brandende zon. tot overmaat van ramp maakte ik mijn bekende fout door veel te hard van start te gaan. Na minder dan 12 minuten was ik al op 3 km (dat is 15 km per uur). oh, oh, dat gaat zich wreken… Inderdaad, op 7 km ging ik helemaal stuk, dat is pas op een derde!!! De volgende 7 km waren als Dante’s inferno. Vlammen likten aan mijn voeten, aanmoedigingen van toeschouwers klonken gedempt en vertraagd, ik zag wazige beelden van gruwelijke demonen. Echter, met behulp van zen wist ik het vol te houden: “pijn is een illusie, dorst is een keuze” tot…daar de tweede drinkpost was. Vier bekertjes AA; twee koele sponzen op het hoofd; onder een tuinsproeier door en ik kwam weer tot mijzelf.  De laatste 7 km ging beter, maar een goede prestatie was toen al ruim verkeken. uiteindelijke eindtijd: 01:49:27.

De volledige frisheid waarmee deze ultraloopster de HELE marathon afsluit is in alles het tegenovergestelde van mijn gestrompel, zucht

Dit bericht is geplaatst op 6 september 2005 om 10:58 door laurens en is gearchiveerd onder uit het leven gegrepen. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.